Anderstalig

Toke heeft sinds kort een Instagram-account. Het is geen openbaar profiel en er zijn een paar afspraken aan verbonden: ze mag enkel mensen toevoegen als volger die ze ook in de analoge wereld kent en de foto’s die ze post moeten bij oma op de kast kunnen staan. Ik volg haar account, natuurlijk. En zij volgt mij.

Haar eerste post was een foto van zichzelf en Birte aan zee, genomen op vakantie met (en door) papa. Een mooie foto van het strand met schuimende golven en witte wolken, en twee meisjes die kijken naar de horizon. Ik moest de foto meteen liken van To. En een reactie schrijven. Dus ik typte: My girls.

De verontwaardiging was groot.
To: “Maar allé mama, wat heb jij nu geschreven? My girls punt?”
Birte: “My girls puhunt?”
Ik: “Ja, my girls punt. Wat moet er anders op het einde van een zin komen?”
In koor: “Een hartje!”

Ze spreken een andere taal, die dochters van mij. Of beter: ze schrijven een andere taal. Vol fouten, emoji, afkortingen en ingeslikte letters. Ik krijg er de kriebels van. Spellingsfouten die mij per sms bereiken corrigeer ik per kerende. Daar wordt wel eens om gelachen. Ik trek het mij niet aan. Net zoals zij zich niets van die verbeteringen aantrekken. Of toch niet wanneer ze met vrienden chatten of whatsappen. In de sms’jes naar mij worden steeds vaker keurige volzinnen gebruikt. En dat maakt me blij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s